een stukje uit dit artikel:
Marie (74) bedient al 18 jaar de klanten in "De Heide" in Lichtaart, beter bekent als bij "Mil van den dikke", waar een pintje nog maar 27 fr. kost en een gueuze 30. "Wat moet ik op een cursus gaan doen?", vraagt ze zich af. "Daar kan ik toch niet veel meer gaan leren. Het belangrijkste is dat je met de mensen kunt omgaan. Als je niets tegen hen zegt, zijn ze terug weg. Hier blijven ze, dus zal het wel goed zijn. Ik heb nog geen één dag tegen m'n goesting in het café gestaan.
"Een pint moet proper zijn en er moet een schone kol op staan. De één heeft hem liever wat groter dan de ander. Reclamaties heb ik nog nooit gehad. Soms wel eens wat zottigheid, ja. Als ik een pint met een grote kol tap , dan roepen ze dat ik te gierig ben. Het is wel zo dat er veel cafés failliet gaan. Dat komt omdat ze denken dat het te gemakkelijk gaat: veel volk over de vloer, veel geld in de schuif en 's anderendaags zelf op gank gaan. Maar zo marsjeert dat niet."
Gazet Van Antwerpen, 22 maart 1992